Γράφει ο Σταθόπουλος Λεωνίδας, Ποινικολόγος – Ειδικός σε αδικήματα οπαδικής βίας
Με αφορμή τα τελευταία περιστατικά που έχουν λάβει τον χαρακτήρα οπαδικής βίας, θα ήθελα να επισημάνω ότι για άλλη μια φορά αποδείχθηκε αναποτελεσματική η αυστηροποίηση των ποινών και οι συνεχόμενες παλινδρομήσεις του νομοθέτη, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να πατάξει το φαινόμενο της οπαδικής βίας.
Η αποκαλούμενη οπαδική βία όχι μόνο δεν έχει σταματήσει, αλλά αντιθέτως έχει αυξηθεί και έχει πλέον μεταφερθεί εκτός αθλητικών συναντήσεων, όπως σε πλατείες, δρόμους και καφετέριες.
Η σκέψη του Νομοθέτη να μετατρέψει σε αδικήματα οπαδικής βίας, αδικήματα που τελούνται σε τόπο και χρόνο που δεν συνδέονται με συγκεκριμένη αθλητική εκδήλωση, έχοντας όμως σαφή αθλητική αναφορά και υπόβαθρο που ανάγεται σε αντιπαλότητα μεταξύ οπαδών αθλητικών ομάδων, καθιστά την διάταξη προβληματική. Και αυτό διότι ο νομοθέτης – δρώντας υπό την πίεση των κοινωνικών/πολιτικών περιστάσεων – μοιάζει να παραβλέπει το προστατευόμενο έννομο αγαθό του άρθρου 41ΣΤ, το οποίο είναι η ομαλή διεξαγωγή της αθλητικής αναμέτρησης.
Συνέπεια αυτής της αυστηρότητας και της σύγχυσής του νομοθέτη, μη τηρώντας την αρχή της αναλογικότητας και θέτοντας ζητήματα αντισυνταγματικότητας του Αθλητικού Νόμου, όπως το μη ανασταλτικό αποτέλεσμα της ποινής αλλά και της έφεσης, είναι να έχουμε τον εγκλεισμό σε σωφρονιστικό κατάστημα για καταδικασθέντες για απλές πράξης βιαιοπραγίας, όπως για παράδειγμα μια ελαφριά απώθηση ή ακόμα και το άναμμα ενός καπνογόνου.
Ευτυχώς τις περισσότερες φορές τα Δικαστήρια δεν κινούνται με το γράμμα του Νόμου, αλλά ελίσσονται και ακολουθούν διατάξεις του Γενικού Ποινικού Δικαίου ώστε να μην οδηγηθεί στη φυλακή κάποιος που θα καταδικαστεί για αδικήματα μικρής κοινωνικής απαξίας.
Πιστεύω ότι η λύση δεν βρίσκεται στην αυστηροποίηση των ποινών ούτε στο να βαφτίζουμε αδικήματα του γενικού ποινικού δικαίου σε αδικήματα με αθλητικό υπόβαθρο μόνο και μόνο για τη δημιουργία εντυπώσεων. Πρέπει άπαντες να αντιληφθούμε ότι όλες αυτές είναι εγκληματικές συμπεριφορές που υπάγονται στα αδικήματα κοινού ποινικού δικαίου χωρίς να τοποθετούμε μανδύες και οπαδικά κίνητρα.
Πρόκειται για κοινωνική βία και όχι αθλητική, η οποία αντιμετωπίζεται με την πρόληψη την εκπαίδευση την κοινωνική και θεσμική Υποστήριξη, δηλαδή στις ρίζες της.
