Τη δυνατότητα αξιοποίησης δημόσιων αναρτήσεων στο Facebook ως αποδεικτικών μέσων εξέτασε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ’ αριθ. 7781/2026 απόφασή του. Η υπόθεση αφορούσε αίτηση ρύθμισης οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων κατά τον νόμο 3869/2010 και ειδικότερα τον έλεγχο της πραγματικής οικονομικής κατάστασης και της ειλικρίνειας της οφειλέτριας.
Στη δίκη προσκομίστηκαν εκτυπώσεις αναρτήσεων από τη σελίδα της αιτούσας στο Facebook, καθώς και δημοσιεύσεις που αφορούσαν την επιχείρηση της αδελφής της. Η αιτούσα υποστήριξε ότι επρόκειτο για υλικό προερχόμενο από ιδιωτικούς λογαριασμούς, το οποίο είχε αποκτηθεί και χρησιμοποιηθεί κατά παράβαση της νομοθεσίας για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.
Το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό. Από την εξέταση του υλικού διαπίστωσε ότι οι επίμαχες δημοσιεύσεις ήταν δημόσιες και ελεύθερα προσβάσιμες σε όλους, χωρίς να απαιτείται σύνδεση με τον λογαριασμό ή ειδική άδεια πρόσβασης. Επιπλέον, μέρος των αναρτήσεων είχε διαφημιστικό χαρακτήρα και αποσκοπούσε στην προβολή επαγγελματικής δραστηριότητας.
Υπό αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες, το δικαστήριο έκρινε ότι οι εκτυπώσεις δεν αποτελούσαν απαράδεκτα αποδεικτικά μέσα και μπορούσαν να συνεκτιμηθούν μαζί με τα φορολογικά στοιχεία, τις δηλώσεις εισοδήματος και τα υπόλοιπα έγγραφα της υπόθεσης. Σκοπός της αξιοποίησής τους ήταν να διερευνηθεί εάν υπήρχε αναντιστοιχία μεταξύ της οικονομικής κατάστασης που παρουσίαζε η αιτούσα ενώπιον του δικαστηρίου και της δημόσιας διαδικτυακής της παρουσίας.
Η απόφαση δεν καθιερώνει, πάντως, έναν γενικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο κάθε περιεχόμενο που δημοσιεύεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να χρησιμοποιείται ελεύθερα σε οποιαδήποτε δίκη. Καθοριστική σημασία είχαν ο δημόσιος χαρακτήρας των συγκεκριμένων αναρτήσεων, ο επαγγελματικός τους σκοπός και η σύνδεσή τους με τα πραγματικά περιστατικά που έπρεπε να αποδειχθούν.
Χρειάζεται επίσης διάκριση ανάμεσα στην έννοια του προσωπικού δεδομένου και στη νομιμότητα της επεξεργασίας του. Μια πληροφορία που αφορά ταυτοποιημένο ή ταυτοποιήσιμο φυσικό πρόσωπο δεν παύει αυτομάτως να αποτελεί προσωπικό δεδομένο επειδή δημοσιοποιήθηκε από το ίδιο το πρόσωπο. Η δημόσια ανάρτηση, όμως, περιορίζει την εύλογη προσδοκία ιδιωτικότητας και αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για τη στάθμιση της νομιμότητας της συλλογής και της δικαστικής αξιοποίησής της.
Διαφορετική μπορεί να είναι η κρίση όταν το υλικό προέρχεται από ιδιωτικό προφίλ, κλειστή ομάδα ή προσωπική συνομιλία ή όταν αποκτήθηκε με ψευδή ταυτότητα, παραπλάνηση ή παράκαμψη τεχνικών περιορισμών. Στις περιπτώσεις αυτές τίθενται εντονότερα ζητήματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής, προσωπικών δεδομένων και απορρήτου των επικοινωνιών.
Ακόμη και όταν μια ανάρτηση είναι δημόσια, η χρήση της πρέπει να είναι αναγκαία και πρόσφορη για την απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού. Το δικαστήριο οφείλει να σταθμίζει το δικαίωμα δικαστικής προστασίας με την ιδιωτικότητα και την προστασία των δεδομένων, εφαρμόζοντας την αρχή της αναλογικότητας.
Η απόφαση ΜΠρΑθ 7781/2026 επιβεβαιώνει, επομένως, ότι η δημόσια διαδικτυακή παρουσία μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να αποκτήσει αποδεικτική αξία. Δεν καταργεί, όμως, την ανάγκη εξατομικευμένου ελέγχου του τρόπου απόκτησης, του περιεχομένου, της συνάφειας και του σκοπού χρήσης κάθε ψηφιακού αποδεικτικού στοιχείου.
