Της Ελένης Τσιάβο

Μετρώντας ήδη πάνω από έναν μήνα, από τότε που η ζωή μας περιορίστηκε και γνωρίσαμε την καραντίνα, κάποιες καταστάσεις προϋπήρχαν, δυστυχώς, και πριν την εξάπλωση της πανδημίας του κορωνοϊού.

Καθώς επέστρεφα από μια βόλτα στην λεωφόρο Κηφισίας, είδα στον δρόμο μια «γνωστή» φυσιογνωμία. Ένας συμπαθέστατος ηλικιωμένος, άστεγος που συνήθιζα να βλέπω σχεδόν καθημερινά όταν επέστρεφα από το γραφείο, το προηγούμενο χρονικό διάστημα. Ίσως ένα από τα πιο καλοσυνάτα, αθώα μάτια που έχω συναντήσει ποτέ. Ο κύριος Αντρέας όπως μου είχε πει κάποτε ότι τον λένε. Τον είδα, όπως κάποτε να ψάχνει μέσα στα σκουπίδια στους κάδους της Αθήνας για να βρει απομεινάρια από πεταμένο φαγητό. Αυτή η εικόνα σε κάνει να λυγίζεις. Τον πλησίασα για να του πω μια «καλημέρα» και προσπάθησα να του δώσω χρήματα. Όμως δεν τα  δέχτηκε παρά την «άβολη» επιμονή μου. Τότε του ζήτησα να περιμένει για λίγο στο κάθισμα της στάσης του λεωφορείου, μέχρι να γυρίσω.  Ένας φούρνος είναι για καλή μου τύχη, εκεί κοντά(… ) Αυτά τα ευγενικά μάτια, γεμάτα ευγνωμοσύνη σε αφυπνίζουν όταν θεωρείς απλά πράγματα ως δεδομένο.

Πριν γκρινιάξουμε λοιπόν, ας σκεφτούμε και τους δίπλα μας που δεν έχουν τα βασικά. Υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ζωής που πολλές φορές αγνοούμε, εγωιστικά.

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μοιραστώ αυτή την ιστορία και ας μην ταιριάζει απόλυτα στο ύφος της εν λόγω ιστοσελίδας.

Ωστόσο, χρειάζεται από τους ιθύνοντες περισσότερη προσπάθεια για τους ανθρώπους αυτούς, που αναγκάζονται να ζουν στην εξαθλίωση. Που έχουν μια διαφορετική ιστορία από εμάς.

Εμείς μένουμε σπίτι, και πολύ σωστά πράττουμε. Όποιος όμως δεν έχει επί χρόνια ένα σπίτι να μείνει για την αξιοπρεπή διαβίωση του; Εκείνος που τρώει το χαλασμένο το ψωμί που εμείς πετάξαμε; Εκεί τι γίνεται; Ποιος θα βοηθήσει;

Πρόβλεψη μπορεί να υπάρξει. Αρκεί να υπάρξει θέληση.

Όσο για εμάς τους υπόλοιπους, ξέρουμε τι χρειάζεται να κάνουμε όταν συμβαίνει αυτό δίπλα μας. Ξεκινώντας από κάτι απλό και όσο μπορούμε από το υστέρημα μας. Το απλό για εμάς, για άλλους είναι ένα ζήτημα ζωής…

Σας ευχαριστώ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ